Dit vacuüm van tijd
Muziek/tekst: Rolf Kramer, oktober 2010

Lied 94

Kijk mij toch aan

als ik met je praat

Als ik je verlaat

verdien ik meer emotie

Ik voel weer een traan

Er is amper licht meer

als ik jouw gezicht weer

in een waas van rood zie

De geuren in de kamer van

gebroken harten, kaarsen, seks en wijn

en verlangen

zo hevig dit moment

dit vacuüm van tijd waarin wij zijn

wij zijn gevangen

Iets van mij blijft achter hier

gooi dat maar bij het oud papier

wanneer je mij toch nooit meer spreken zal

Ik sluit nu de deur

en daarmee ons leven

ik kon niets meer geven

en ook niets meer zeggen

Zwaar in mineur

loop ik door de straten

er is niets te praten

niets om uit te leggen

De geur van mist en nevel

van gedachten die reeds zacht vervlogen zijn

van verlangen

zo hevig dit moment

dit vacuüm van tijd waarin wij zijn

wij zijn gevangen
Iets van mij ging dood vandaag

al weet ik dat ik dat verdraag

versnipper mij voordat ik doven zal

Ik sta op de brug

en tuur in het water

ik denk daar aan later

aan wat nog gaat komen

De geur van stromend water

van gevoelens die erg slecht te duiden zijn

mijn verlangen

zo hevig dit moment

dit vacuüm van tijd waarin wij zijn

niet meer gevangen

Iets van mij blijft altijd daar

een heel leven lang niet met jou klaar

Ik weet dat ik je nooit vergeet

ik weet dat ik je nooit vergeten zal